Brawa 58182 - DB-sneltreinwagon type Aüm203, tijdperk IV

Modeldetails:-Met generator van het type G150-Schaalgetrouwe reproductie van de ramen-Wielstellen van het type 094/096 met gegolfde wielschijven aan beide zijden-Interieur passend bij de tijd-Ingebouwde binnenverlichting-Veerbelaste rubberen balgen bij de overgang-Korte koppelingskinematica-Generator apart bevestigd aan het draaistel-Afzonderlijk bevestigde treden en handgrepen-Gedetailleerde stompgelaste daken-Compatibel met de elektrische koppeling uit het BRAWA-assortimentInformatie over het prototype:Rond 1952 ontwikkelde het Bundesspoorwegcentrale (BZA) Minden van de Duitse Bundesspoorwegen (DB) een gestandaardiseerd programma voor 26,4 m lange passagiersrijtuigen (Groep 53). Onder leiding van dr.-ing. Adolf Mielich werd een modulair rijtuigsysteem ontwikkeld. Hij blies zijn ontwerpen uit het Reichsbahn-tijdperk nieuw leven in en integreerde vele moderne elementen, zoals gesloten rubberen balggangen en schuiframen van 1000 of 1200 mm breed. Het verschilde van de vooroorlogse rijtuigtypen door het even aantal compartimenten en de symmetrische rijtuighelften, waardoor de combinatie van dezelfde of verschillende serviceklassen mogelijk was, evenals de toevoeging van eet- en bagagecompartimenten. Na negen prototyperijtuigen in 1952 begon de serieproductie in 1955. De B4ümg-54 passagiersrijtuigen (1225 exemplaren) boden tweedeklassepassagiers voor het eerst slechts drie zitplaatsen per bank in plaats van de voorheen gebruikelijke vier. Deze verbetering in comfort voor het "volksrijtuig" werd zeer goed ontvangen door de passagiers. Het eersteklas rijtuigontwerp A4ümg-54 (199 exemplaren) illustreert het toegenomen reiscomfort van die tijd. De rijtuigen, geschilderd in een elegante, donkerblauwe kleur, verlieten de fabriek en werden voornamelijk opgenomen in de F-treinstellen van de DB. Rijtuiggroep 53 werd voltooid door de gemengde klasse AB4ümg-55 (357 exemplaren) en, vanaf eind jaren vijftig, door de BPw4üm-58/59 halfbagagerijtuigen (138 exemplaren). Dankzij hun baanbrekende innovaties waren deze rijtuigen, en de latere ombouwvarianten die ervan waren afgeleid, decennialang onmisbaar voor de DB-passagierstreinen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat sommige van de laatste rijtuigen pas begin jaren negentig werden uitgefaseerd, of dat ze vervolgens een tweede leven kregen in museumcollecties.