Gesloten hoppercar in Airslide-uitvoering van Delaware & Hudson. In de eerste helft van de 20e eeuw werden bulkgoederen doorgaans verpakt in zakken en vervoerd in gesloten goederenwagens. Vanaf eind jaren 1940 vereenvoudigden gesloten hoppercars dit proces aanzienlijk: bulkmateriaal kon via dakluiken worden ingestort en via de lossluizen worden gelost. Meel, zetmeel, suiker en kunststoffen stromen echter niet gemakkelijk uit een standaard hopperuitloop. Om dit probleem op te lossen patenteerde de Fuller Company uit Catasauqua, PA, het Airslide-concept. Bij een Airslide gesloten hoppercar zijn de lossluizen gevormd als twee smalle, steil aflopende goten met een laag luchtdoorlatend materiaal op de bodem. Door lucht door dit materiaal te pompen wordt de lading gefluïdiseerd en stroomt deze moeiteloos door de uitlaten. Vanaf 1953 begon General American Transportation (GATC) met de bouw van Airslide gesloten hoppercars. Een van de twee oorspronkelijke configuraties was een single-bay wagen met een inhoud van 2.600 kubieke voet en een laadvermogen van 70 ton. Naast wagens in eigendom van spoorwegmaatschappijen werden diverse Airslide hoppercars door GATC verhuurd aan suiker- en bakkerijbedrijven. Later werden grotere wagens geintroduceerd naarmate spoorwegmaatschappijen hun infrastructuur bleven verbeteren. Om de levensduur van de kleinere 2.600 cuft-wagens te verlengen werden sommige permanent gekoppeld in tweewagen-drawbar-sets. Deze sets functioneerden als een enkele wagen met een totale capaciteit van maar liefst 5.200 cuft, hoewel de aanzienlijke lengte een opmerkelijk nadeel was.