De serie E 44 was de eerste elektrische locomotief in Duitsland, waarvan er meer dan 100 werden gebouwd. Het wordt beschouwd als een mijlpaal in de ontwikkeling van elektrische locomotieven, omdat het de eerste grote hoofdlijnlocomotief was die afzag van loopassen en gebruikmaakte van de Tatzlager-aandrijving, die zich gedurende vele jaren had bewezen. Ontworpen als universele locomotief, werd hij gekenmerkt door een hoge robuustheid en betrouwbaarheid en speelde hij een belangrijke rol bij het vormgeven van het elektrische treinbedrijf in Zuid- en Midden-Duitsland van de jaren 1930 tot de jaren 1980.
De meeste locomotieven gingen na de Tweede Wereldoorlog naar de Deutsche Bundesbahn. Als gevolg van het bezettingsstatuut, dat volledig nieuwe ontwikkelingen verbood, werden daarna nog zeven locomotieven geleverd.
De omgebouwde E 44 188 kwam in 1963 in dienst. De locomotief werd gecreëerd uit de Höllentalbahn locomotief E 244 11 en verschilde aan de buitenkant aanzienlijk van de standaard locomotieven: de locomotief had nu twee vergrote voorramen omlijst met rubber in plaats van de gebruikelijke drie voorramen in de cabine. In plaats van de Schweiger-ventilatieroosters hadden de zijwanden er vijf aan de linkerkant en drie ventilatieroosters met dubbele nozzles aan de rechterkant. Bovendien werden rechts twee schuiframen geïnstalleerd en werden de deuren anders geplaatst dan bij de standaardlocomotieven en werd het dak verlengd. De stroomafnemers waren nieuwe DBS 54 stroomafnemers. Veel onderdelen van de nieuwe standaardlocomotieven werden gebruikt bij de ombouw, waaronder de hoofdschakelaar en veel beveiligingsinrichtingen.
Technische details:
Technische gegevens: