Buurtbus Bnrzb728 "Luchthaven Frankfurt/Main" DBBedrijfsnummer: 50 80 22-34 547-6
Bijzonderheden model:
Met de ombouwprogramma's voor 3yg en 4yg rijtuigen konden de Duitse Bundesbahnen vanaf het midden van de jaren 50 voor het eerst het door de oorlog veroorzaakte tekort aan rijtuigen opvangen. De nieuwbouwprogramma's bleven in eerste instantie echter beperkt tot de ontwikkeling van stadsexpress- en sneltreinrijtuigen. Pas daarna had de Bundesbahn de capaciteit om nieuwe rijtuigen voor lokaal vervoer (n-rijtuigen) te ontwikkelen.$$ De voortdurend groeiende vraag naar transportvolume en het feit dat met name de 3yg slechts voor een korte levensduur was ontworpen, leidde in 1958 tot de eerste prototypen van de nieuwe n-rijtuigen. Op basis van de bevindingen van de eerdere nieuwe ontwikkelingen en de prototypen werden de drie basistypen gecreëerd met 5 1e klas coupés in het midden van het rijtuig en twee grote 2e klas coupés (AB4nb), drie grote 2e klas coupés (B4nb) en twee grote 2e klas coupés en bagageruimte met bestuurderscabine (BD4nf). Hoewel de prototypen waren getest met aluminium zijpanelen, normaal staal en ook gegolfde zijpanelen, werd uiteindelijk besloten om roestvrijstalen (V2A) bekleding te gebruiken voor de serieproductie. Omdat het niet nodig was om de rijtuigen op dit materiaal te schilderen om ze tegen corrosie te beschermen, werden de n-rijtuigen geschuurd met een zogenaamd pauwenoogpatroon onder de ramen. Dit schuurpatroon, in combinatie met het zilveren oppervlak van de V2A, leverde de n-rijtuigen al snel de kenmerkende bijnaam "Silberlinge" op.$$ Op een paar uitzonderingen na waren de n-rijtuigen uitgerust met Minden-Deutz lichte draaistellen met blokremmen (MD42), die in latere series plaatsmaakten voor die met schijfremmen (MD43). $$ Het basisontwerp van de n-rijtuigen bleek zo succesvol dat er tussen 1960 en 1980 in totaal ongeveer 5000 rijtuigen werden gebouwd door verschillende rijtuigfabrikanten en ook in de reparatiewerkplaatsen (Aw) in Karlsruhe en Hannover. Aanvankelijk waren de ruimteomstandigheden in de zeer krappe bestuurderscabines van de BD4nf niet helemaal ideaal, wat al snel de bijnaam "konijnenhok" opleverde bij het personeel en leidde tot wrevel en bezorgdheid over de veiligheid. Als gevolg daarvan herontwierp het Karlsruhe-depot de bestuurderscabine, zodat in 1972 een stuurstandrijtuig met een volwaardige bestuurderscabine zonder de mogelijkheid om over te stappen naar de volgende wagon werd gecreëerd. Als gevolg van deze veranderingen verschilt de Karlsruhe-kop sterk van de vroegere haasbak met een wagonovergangseinde.$$In het midden van de jaren 1980 begon de Bundesbahn met het moderniseren van de wagons, waarvan sommige al meer dan 20 jaar oud waren. Na verschillende ontwerpstudies combineerde het depot in Hannover de voordelen van de afzonderlijke programma's tot het nieuwe Hannover-design. Andere nieuwe toevoegingen waren het mintgroene lakwerk en de nieuwe doorschijnende ramen met kunststof kozijnen. Dit ontwerp, dat ook werd geïnstalleerd met andere interieurkleuren door de PFA Weiden of OFV Verona, is vandaag de dag nog steeds te vinden in de n-type rijtuigen, die nu zijn geschilderd in de huidige DB AG huisstijl. De twee tot nu toe gepresenteerde ontwerpen waren alleen geschikt voor diesel- of elektrische aandrijving door de regeltafel te veranderen. Daarom werd in de remise van Wittenberge een nieuwe bestuurderscabine ontworpen op basis van de gestandaardiseerde DB bestuurderscabine van de serie 111 om de rijtuigen vrijer te kunnen gebruiken. Talrijke oude hazenbakken en Karlsruhe-koppen werden vervolgens omgebouwd tot Wittenberg-koppen. Om aan de vraag naar meer duwtreinen te voldoen, nam DB AG ook normale 2e klas rijtuigen op in het ombouwprogramma.
Leveringsomvang:1x reizigersrijtuig